Program zrealizowano zgodnie z założeniami. Uporządkowano pojęcie rehabilitacji psychicznej, fizycznej, społecznej i zawodowej. Przedstawiono konsekwencje straty i przeżywania związanego z nią żalu. Omówiono sytuacje urazowe w życiu osoby niewidomej. Przypomniano podstawowe zagadnienia okulistyczne, omówiono niektóre choroby oczu i zilustrowano je filmem „ Jak widać, kiedy niewiele widać". W drugim filmie „N jak niewidomy" w przystępny sposób pokazano podstawowe techniki pomagania inwalidom wzroku i przystosowania przestrzeni miejskiej do bezpiecznego poruszania się w niej.

W poglądowy sposób przedstawiono kompensacyjną funkcję zmysłów człowieka pozbawionego zdolności widzenia. Część szkolenia poświęcono zasadom nawiązania optymalnego kontaktu między instruktorem orientacji przestrzennej a podopiecznym. Wspólnie sporządzono listę zachowań, których należy absolutnie unikać w relacji z osobą pozbawioną wzroku. Omówiono też rolę rodziny w opiece nad niepełnosprawnym jej członkiem. Oprócz proponowanej wiedzy z zakresu tyflologii szczególnie cenna dla uczestników była możliwość wymiany między sobą doświadczeń dotyczących kontaktu z osobami niewidomymi

Przeczytaj też pełny tekst sprawozdania (PDF) 

Warsztat pedagogiczno-psychologiczny przeprowadzono w dniach 3-7 października 2011 r. w wymiarze 30 godzin (5 dni po 6 godzin).